خبرنگار امرداد – اسفنديار كياني: «هرودوت در كتاب تالیا، جلد سوم تاريخش نكتههايي را از ايران هخامنشي بازگو ميكند كه كهنتر از فلسفهي سياسي افلاتون و ارستو است. او از گفتوگوي سه تن شاهزادهي پارسي، دربارهي چگونگي شيوهي فرمانروايي بر ايران، ياد ميكند كه پس از سرنگوني "گيومات مغ" پيش آمده بود. اين اشاره نشان مي دهد كه ايرانيان باستان با شيوه هاي گوناگون فرمانروايي آشنا بوده اند.»
آنچه بازگو شد پارهاي از سخنان بهرام روشنضمير، پژوهشگر تاريخ و تمدن ايران، در نشست «سامانههاي فرمانروايي در تاريخ» بود. او در ادامهي سخنانش افزود: «يكي از آن سهتن شاهزادهي هخامنشي كه هرودوت ياد ميكند، «اوتان» نام داشته است. او در گفتوگو با دو شاهزادهي ديگر هخامنشي، مگابيز و داريوش، گزينش يك تن را براي فرمانروايي بر ايران نادرست ميداند و پيشنهاد ميكند كه كشورداري جمهوري را برگزينند. مكابيز در نقد سخنان او ميگويد كه واگذاري فرمانروايي به مردم، راه درستي نيست؛ زيرا مردم براي كشورداري آموزش نديدهاند. پس شيوهي درست آن است كه مردان شايستهاي را برگزينيم و ادارهي سرزمينمان را به آنان بسپاريم. داريوش ديدگاه آن دو را رد ميكند و روشي از فرمانروايي را بهتر ميداند كه پادشاهي پرهيزكار، كشور را اداره كند. داريوش ميگويد بايد به شيوهي فرمانروايي كوروش وفادار بمانيم چرا كه او بود كه به پارسها آزادي بخشيد.»