این کشور از آغاز در جامعه ملل که سپس به سازمان ملل تغییر یافت، عضویت داشت. ولی با نام پرشیا به انگلیسی و پرسیا به زبانهای دیگر اروپایی. تا اینکه در سال 1314 – 1935 رضا شاه با صدور فرمانی به همه دولتهای جهان اعلام داشت که اگر زین پس در مکاتبات خود نام ایران را به کار نبرند، با آنها برخورد خواهد شد. این اقدام دولت ایران، اگرچه نام راستین و درست کشور ما را در سطح جهان جا انداخت، ولی باعث یک دوگانگی و آشفتگی شد. چراکه جهانیان همچنان کالاهای فرهنگی و میراث معنوی ملت ما را با پسوند پرشین و پرسیک میشناختند. که مهمترین آنها خلیج فارس و زبان فارسی بوده است.
البته به مرور برای نخبگان و بزرگان و فرهیختگان علمی و فرهنگی جهان جا افتاد که آنچه با پسوند پرشین در جهان شناخته میشود مربوط به ملتی است که نام کشورش ایران است. ولی عوام جهان، به ویژه در نقاط دور همچو اروپا و آمریکا میان این دو تفاوت قائل بودند و آنها را دو کشور یا دو ملت بی ربط به هم تصور میکردند. مرور زمان باعث سرشناسی بیشتر ایران شد. ایران کشوری نفت خیز بود که مورد اشغال متفقین قرار گرفت و استالین و روزولت و چرچیل کنفرانس تهران را برگزار کردند.
ایران کشوری بود که نفتش را ملی کرد و در برابر انگلیس ایستاد. ایران کشوری بود متحد آمریکا و جهان غرب که رویای روسها برای دستیابی به آبهای گرم را نقش بر آب کرد. ایران کشوری بود که در سال 1979 در آن انقلاب شد و طی آن پادشاهی سکولار پهلوی جای خود را به جمهوری اسلامی داد. و سپس به گروگانگیری کارکنان سفارت آمریکا پرداخت و 8 سال با عراق جنگید. ایران کشوری است که در سالهای اخیر پرونده هسته ای آن مهمترین موضوع مرتبط با آن در سطح جهان است. کشوری که در زمینه سیاست همواره موضوعی داغ برای جهانیان محسوب میشود ولی در زمینه فرهنگ و تاریخ و تمدن، هر آنچه داریم در یک حوزه دیگر زیر نام پرشیا قرار داده شده است.
